1-9-2017  Eten uit de natuur

Na een hele drukke zomer, waarin we de andere kant van het dak hebben gemaakt, zitten we nu in wat rustiger vaarwater. Het is nu de tijd van de vruchten en de noten en daar profiteren we natuurlijk van. Vorig jaar viel de oogst wat tegen door de aanhoudende droogte, maar nu is alles volop te vinden. In het bos, maar ook op ons eigen terrein vinden we hazelnoten, bramen, vlierbessen en zelfs nog wat aardbeien. We zijn op zoek gegaan naar recepten, want we willen er natuurlijk zo lang mogelijk van genieten.In deze blog willen we deze recepten met jullie delen, wie weet word je ook geïnspireerd om wat lekkers uit de natuur te maken.

 

Bramenlikeur

200 gr rijpe bramen
150 gr witte kandij
½ kanaalstokje
0,75 ltr jenever of gin

Zoek de bramen uit, maar was ze bij voorkeur  niet. Doe ze met kandij en kaneel in een pot en giet er de alcohol overheen. Sluit de pot goed af en laat dit 2 maanden op een warme plek trekken. Zeef de inhoud en zeef het daarna nog een keer door een filterzakje en giet het in een schone fles. Zet de fles nog een aantal weken op een koele plaats, alvorens de likeur te drinken.

Vlierbessensap

Is supergezond. Het helpt tegen keelpijn, verkoudheid en bij koorts bij een griep.
Met dit recept maak je ruim 1 liter vlierbessensap

Knip met een schaar ruim 1 kg vlierbessen van de trossen. Als je ze eerst invriest, laten ze bij het koken nog meer sap los. Zorg dat je ongeveer een kilo bessen overhoudt en kook ze op een laag vuur ongeveer 20 minuten. Alle bessen moeten opengebarsten zijn zodat al het sap eruit gelopen is. Bekleed nu een keukenzeef met een schone doek  en laat het mengsel uitlekken totdat alle sap eruit is gelekt. Warm het sap nu nog een keer op tot het net niet kookt. Vul de flessen af en sluit ze af. Flessen met een schroefdop zijn hier handig voor. De smaak is vrij sterk maar super gezond. Wil je een iets mildere smaak, maak er dan

vlierbessensiroop van.
Verwarm 1 litr vlierbessensap en los er 500 gr suiker in op. (voor langere houdbaarheid 1 kg) Zorg dat je goed gereinigde flessen klaar hebt staan. Zodra de suiker opgelost is giet je de gloeiend hete (!) siroop in de flessen. Gebruik hier een trechter voor om verbranding te voorkomen. Siroop is echt heel heet. Draai meteen een schroefdop op de fles. Bewaar geopende flessen in de koelkast.

Hazelnootpasta

150 gr gepelde hazelnoten

Snufje zout
1 eetl rietsuiker (mag meer zijn, naar eigen smaak)
2 eetl cacao
10 gr pure chocolade (85%)
3 eetl olie naar keuze (wij gebruikten druivenpitolie)

 

Doe de hazelnoten 10 minuten in een voorverwarmde oven (170 gr). Laat ze afkoelen en maak ze fijn in een blender, een vijzel o.i.d. Voeg daarna de andere ingrediënten toe en roer tot een smeuïge pasta.

 

17-05-2015   Allegaartje

Wat gebeurt er soms toch veel in één maand, zo ook weer de afgelopen tijd. Natuurlijk zitten we niet stil en bereiden we ons weer voor op een nieuw seizoen met leuke gasten. We proberen om steeds een stapje verder te komen en nieuwe dingen te maken of het bestaande leuker te maken. Daarom een allegaartje van werkzaamheden en gebeurtenissen van de afgelopen maand.

Zo zijn we begonnen met het opzetzwembad op het terrein. Het stond al een tijdje klaar om opgebouwd te worden. Maar eerst moest de fundering gelegd worden, zodat het stevig zou staan. Toen het cement droog was, konden we beginnen met in elkaar zetten van de houten ombouw. Een klus waar af en toe veel kracht voor nodig was, want hout is niet altijd recht. Daarna het binnenzeil er in en vullen maar. Omdat de waterdruk hier niet altijd even hoog is, duurde dat een tijd. Maar 21 m3 water is ook niet niks! Tijd voor de pomp, het filter, de solar verwarming……ja, je hebt wel het één en ander nodig voor een zwembad, een hele openbaring voor ons. Ondertussen is er ook een houten terras met luie stoelen, zodat onze gasten lekker bij het zwembad kunnen zitten voor een zonnebad of met wat leesvoer.

Ook in april zaaiden we de eerste zaden in potjes in de serre, zodat ze naar buiten kunnen als ze groter zijn. Tomatenplanten zetten we ook eerst daar neer, zodat ze beschermd zouden zijn tegen de vorst. Niet dus…..na een nachtvorst waren ze allemaal bevroren en hebben we voor de 2e keer pech, want vorig jaar waren ze kapot door een enorme hagelbui. Het lot van de moestuinder gaat bepaald niet over rozen, na IJsheiligen gaan we het opnieuw proberen!

Leuk nieuws daarentegen is dat gasten uit onze gîte, die op zoek waren naar een huis in de Creuse, iets gevonden en gekocht hebben. We hebben met veel plezier onze ervaring gedeeld en waar mogelijk tips gegeven. Dit voorjaar hadden we nogmaals mensen in de gîte die ‘op zoek’ waren. Ook met hen hebben we uitgebreid gepraat en ook zij zijn in onderhandeling. Ferme les Arbres blijkt dus een goede uitvalsbasis voor mensen die hier een (vakantie)woning zoeken en wij vinden het erg leuk  om hen, op verzoek, van informatie te voorzien.

Eind april waren de ‘journées européennes du feutre’ (de europese viltdagen) in Felletin.
Met een logé die zelf prachtig kan vilten, zijn we daar twee keer geweest. Prachtige creaties, leuke markt, workshops, modeshow…het was allemaal erg leuk om mee te maken en het weer was prachtig.

 

Omdat we toch ook eens iets aan ons eigen huis willen opknappen, zijn we begonnen met het plaatsen van de keuken. Inmiddels staan de kastjes en liggen de aanrechtbladen, het is een hele verbetering. Een werkbank als aanrecht in de keuken gaat na 1 ½ jaar toch wel vervelen.

 

 

Lars is geweest om ons o.a. op het terrein te helpen, en dat is te zien ook! Hij heeft zich flink uitgeleefd met de bosmaaier en zo hebben we een er heel stuk terrein bij….door Lars veroverd op de brandnetels. Het gras is weer gemaaid, afgewaaide takken zijn verzameld en opgeruimd en dakpannen in stelling gebracht. Binnenkort gaan we beginnen met de andere kant van het schuurdak, dat betekent weer 25 meter dak slopen en weer opbouwen, toch weer een reuzenklus.

Tussendoor krijgen we nog meer familie op bezoek en zijn de eerste gasten al weer naar huis. En gelukkig mogen we nog een aantal gasten verwelkomen deze zomer, we verheugen ons er op.

07-04-2017  Kleuren rond Ferme les Arbres

Rood: de grote sappige tomaten uit onze moestuin, de prachtige luchten als de zon ondergaat, rood, oranje, rose

 

 

 

 

 

 

 

Wit: De afgelopen winter viel hier de allermooiste witte sneeuw. Hele wandelingen hebben wij gemaakt door vers gevallen, ongerepte sneeuw. Het was echt een sprookjeswereld.

 

 

 

 

 

 

Blauw: in alle jaargetijden kan de lucht hier intens blauw zijn, prachtig blauw zonder vervuiling van welke fabriek dan ook. Dat levert ook nog eens de schoonste lucht van Frankrijk op.

 

 

 

 

 

 

 

Geel: voor het huis bloeit elk voorjaar de forsythia zo prachtig, In de zomer staat het hele terrein vol paardenbloemen, ook een prachtig gezicht.

 

 

 

 

 

 

Groen: de jonge zachtgroene boomblaadjes in het voorjaar  die een voorbode zijn van weer een prachtige zomer in de Creuse. Ook groen is de serre in de moestuin, waar we elk jaar heerlijke groenten kweken.

 

 

 

 

 

 

Zwart: de kleur van de gezellige houtkachel in de eetkamer waar we na een lange boswandeling in de winter warme chocolademelk drinken. 

 

 

 

 

 

 

Grijs: zinken emmers en bakjes met bloemen op het muurtje bij de gîte

 

 

 

 

 

 

 

Terra: de antieke tegelvloer in de eetkamer, waar we erg blij mee zijn

 

 

 

 

 

 

Lavendelblauw: één van de kleuren op de benedenverdieping van de gîte

 

 

 

 

 

 

 

Zandkleur: de kleur van onze stenen boerderij (en pierres)tom

 11-2-2017     Een derde van de luxe…. maar driedubbel genieten!

Nu de gîte klaar is zijn we eindelijk toe aan ons eigen huis. Dat is nog in de oorspronkelijke staat waarin we het gekocht hebben. Nou is dat zo slecht nog niet, in tegendeel. Maar toch….. er  moet nog wel het één en ander aangepast worden.

Ten eerste de kou, daar zijn we inmiddels mee begonnen. Want die ene houtkachel in de kamer krijgt de rest van het hele huis natuurlijk echt niet warm. Dus….trapgat aftimmeren en buitenmuren  isoleren zodat we de centrale verwarming straks  niet voor niets gaan plaatsen. Dubbel glas zou ook wel heerlijk zijn om de warmte binnen te houden en die grote kier onder de deur, die nu nog elke avond dicht gestopt wordt met een heel groot kussen? Tja, daar moet ook nog wat aan gedaan worden.

Een ‘echte’ keuken, die gaat er ook nog komen, want de geïmproviseerde kastjes
met aanrechtblad van de vorige bewoners zijn nu wel echt aan vervanging toe.

 

 

 

De badkamer heeft bruine jaren 60 tegeltjes met hemelsblauw sanitair, maar daar kunnen we nog best een paar jaar mee toe.

En een paar lampen, echte lampen, dat zou ook wel gezellig staan, maar dan moet de elektriciteit eerst helemaal klaar zijn.

Het is wonderlijk hoe snel je je hier in Frankrijk aanpast aan een minder luxe en een minder comfortabel leven dan in Nederland. Op de één of andere manier wordt duidelijk wat belangrijk is in het leven en wat minder. Je kunt de hele dag in oude, dikke kleren lopen, ruwe handen hebben van het vele klussen, voeten als een ijsklontje hebben, maar als je ’s avonds met een bord op schoot voor de brandende kachel zit en elkaar aankijkt….dan maakt het allemaal niet meer uit, dan woon je toch maar mooi in Frankrijk en beleef je het franse leven, de natuur, het zingen van de vogels, groente uit eigen moestuin en het prachtige landschap. Een derde van de luxe…. maar driedubbel genieten!
En ons eigen huis? Dat komt, niet morgen, niet volgende week, maar het komt goed, dat weten we zeker.

 

14-1-2017    Winter in de Creuse

Het nieuwe jaar is al weer 2 weken oud en de winter is hier nu echt begonnen.

Op oudejaarsdag hebben we nog heerlijk buiten gegeten aan de picknicktafel, het was 24 graden in de zon maar liefst. Nu ligt er inmiddels weer sneeuw en gaat de temperatuur de komende week dalen tot -12 graden ’s nachts en -6 graden overdag. Dat is wel even wennen.

Gelukkig is het vaak mooi weer met een blauwe lucht en dan is vorst helemaal niet erg. Het is één van de vier seizoenen die je hier in de Creuse nog echt meemaakt en beleeft. We hebben al een paar heerlijke wandelingen met de hond gemaakt over paden waar nog niemand door de sneeuw had gelopen, heerlijk. Het bos, de uitzichten, de weilanden, alles ziet er sprookjesachtig uit met al die sneeuw.

                                      

We hebben weer prachtige paden ontdekt en zijn op plekken geweest waar we nog niet eerder waren. Thuis gekomen is het dan hoog tijd voor een warme chocolade melk. En dan weet je weer: wat is het hier toch ontzettend mooi en wat wonen we hier toch ongelofelijk fijn.

We hebben ons voorgenomen om vanuit Ferme les Arbres in ieder geval twee of drie wandelingen uit te zetten voor onze gasten. Het eerste voorproefje hebben we de afgelopen week gehad, maar we willen zeker nog een aantal keren op pad om de mooiste routes te vinden.

Ondanks dat het winter is,  zijn de eerste reserveringen al weer binnen. Dat betekent voor ons dus: nu al vooruit kijken en plannen wat er nog moet gebeuren voor het
vakantieseizoen.

Het afmaken van het zwembad, hekjes maken, de tuin en het terrein voorjaarsklaar maken. Het lijkt nog zo ver weg, maar de ervaring leert dat de tijd snel gaat omdat de dagen goed gevuld zijn, maar wel vol met allerlei leuke dingen!

 

28-12-2016   Terugblik

Dit is alweer de laatste blog van dit jaar. Een jaar dat is omgevlogen en waarin veel is gebeurd. Daarom een korte terugblik op de afgelopen werkzaamheden en gebeurtenissen:

Na een hele tijd van verbouwen,  hebben we een donker huisje omgetoverd tot gîte le Bouleau.

In juli was hij helemaal klaar en konden wij de eerste gasten ontvangen. Ook de rest van de zomer en het najaar hebben wij nog gasten mogen begroeten.

Op 5 augustus is de gîte officieel geopend door de burgemeester van Basville in het bijzijn van onze mede-dorpsbewoners, vrienden en collega’s.

 

 

 

 

 

Het team van Ik Vertrek is twee keer een aantal dagen langs geweest voor opnames. Onze uitzending was te zien op 11 november (terug te zien via een link op onze website en via uitzending gemist)

De septic tank is aangelegd, waarbij de aannemer de waterleiding kapot heeft getrokken. Er is heel wat water weggestroomd alvorens de waterleidingmaatschappij de hoofdleiding kwam afsluiten.

Wij hebben een nieuwe huisgenoot in de vorm van hond Nora. Dat heeft ons doen besluiten dat ook onze gasten hun hond mee mogen nemen bij een verblijf in de gîte. 

De boomgaard en de moestuin zijn aangelegd.  Voor het terrein hebben wij een maaitractor en een ploegje gekocht, waarvan wij druk gebruik gemaakt hebben. Ondanks de beperkte omvang van de moestuin hebben we toch nog een leuke oogst gehad. Van de bramen en vlierbessen uit het bos nog een paar lekker potten jam kunnen maken.

             

Wij hebben hulp uit Nederland gehad, waardoor een groot deel van de stal is uitgemest, het terrein toonbaar is gemaakt met de bosmaaier en de maaitractor, lekker is geschilderd en begonnen is met het herstel van diverse stenen muurtjes.

Er is een begin gemaakt met de aanleg van een opbouwzwembad. Medio mei moet het klaar zijn, zodat onze gasten hiervan gebruik kunnen maken.

Als laatste grote klus van dit jaar zijn we begonnen met de vervanging van het dak van de schuur. Op 5 december was de eerste helft van dit enorme dak klaar. Een klus die we samen gedaan hebben en waar we best trots op zijn. In het voorjaar gaan we verder met de andere kant.

 

              

NIEUW                                                                                   OUD

De week voor kerst zijn we voor het eerst sinds ons vertrek terug geweest in Nederland. Het was een week om familie te bezoeken, maar ook om bij te komen van 1 ½ jaar hard werken, 7 dagen per week. Leuk en gezellig was ons verblijf en we zagen dat Nederland nog steeds druk en hectisch is. Daarom is het  ook heerlijk om weer terug te zijn, thuis, in de rust van de Creuse.

In het nieuwe jaar gaan we vol goede moed verder met alles wat we van plan zijn.

We wensen iedereen een heel fijn 2017 en wie weet tot ziens!


 

3-12-2016   Kerst in Frankrijk

Terwijl in Nederland de drukte rond Sinterklaas op z’n hoogtepunt is, is Frankrijk al helemaal in kerststemming. De straten zijn versierd met kerstdecoraties, lichtjes, pakjes en takjes.

Ook zijn de eerste kerstmarkten al achter de rug. Elk zichzelf respecterend dorp heeft een kerstmarkt, die minimaal bestaat uit wat kraampjes op straat en een aantal in de salle polyvalente (zeg maar: de feestzaal van het dorp). Kraampjes met allerlei kerstartikelen, handgemaakte artikelen, hobbyspulletjes, spellen, kaarsen en regionale producten. Zelfgemaakte appelsap en vin chaud (warme wijn) zijn er ook altijd te vinden.

Maar niet alleen de dorpen hebben hun eigen kerstmarkt, ook in de grotere steden vind je kerstmarkten, erg gezellig.

 

 

 

 

Iets dat je misschien niet weet, is dat in de Creuse het huis van de kerstman staat.
Dit staat in het plaatsje Sous-Parsat. Aan dit  kleine huisje, vol beschilderde figuurtjes, kun je een bezoekje brengen. In de maand december wordt de hele weg langs dit
huisje sprookjesachtig verlicht.

Kerst in Frankrijk is, in tegenstelling tot in Nederland, maar één dag. Kerst in Frankrijk is een echte familiedag.Het begint op kerstavond, le réveillon de Noël, met een uitgebreid diner dat wordt onderbroken om naar de nachtmis,  de messe minuit, te gaan. De volgende dag luncht men uitgebreid in een groot gezelschap.

Bij veel fransen staat er een kerststal, een crèche, onder de kerstboom. Kadootjes voor de kinderen liggen op kerstochtend onder de boom, gebracht door Père Noël. Fransen sturen in het algemeen geen kerstkaarten, maar nieuwjaarskaarten met de wens ‘Bonne Année’ (gelukkig Nieuwjaar).

 

En dat is natuurlijk ook onze wens voor iedereen: fijne kerstdagen en een gelukkig 2017!

 

16-11-2016    Ik Vertrek

10 november was het dan eindelijk zover…….’onze’ uitzending van Ik Vertrek. Het avontuur 
begon in 2015, in mei, met een voorgesprek met een redacteur van Ik Vertrek. Een leuk
gesprek met wat opnames uit de losse pols, om even te kijken hoe we op de camera reageerden.

Het echte opnamewerk begon in juli van datzelfde jaar, in Almere bij ons afscheid van vrienden en familie. Een regisseur en een cameraman, dat was het team. Zij pakten de spullen uit en daar kwamen de microfoons en de zendertjes, die we aan onze broek zouden moeten hangen voor zolang de opnames dagelijks duurden. Best raar en eng, hoe vertrouwd het later zou voelen wisten we toen nog niet. Op een paar mensen na, die t.v. opnames niet zagen zitten, kwam gelukkig iedereen opdagen die we hadden uitgenodigd. Het werd een hele gezellige dag met een heleboel mensen die beloofden ‘in de toekomst’ bij ons in Frankrijk langs te komen.

Het weekend daarop gingen we, met de filmploeg in ons kielzog, naar de biologische markt bij de Stadsboerderij in Almere. Wat brood kopen, wat kaas en fruit en een praatje hier en daar over ons naderende vertrek. Dit waren de laatste Nederlandse opnames, de volgende zouden in Frankrijk zijn.

En ja, de filmploeg, genaamd Joost en Joost, stond al weer klaar toen we ons franse huis gingen inspecteren met de makelaar. Daarna in volle vaart naar de notaris om te tekenen. De notaris zag het niet zitten om de ‘Nederlandse pers’ op zijn kantoor te ontvangen, dus de Joosten moesten 1,5 uur buiten op ons wachten. Uiteindelijk kregen we de sleutel en kwamen blij naar buiten, dit vrolijke stukje zou later deel uitmaken van de promo voor onze uitzending. De aankomst bij ons huis, het spandoek met ‘welkom thuis’ opgehangen door onze lieve vrienden Natalie en Ed uit
Nederland  en de ontdekkingstocht door het huis, overal werden we gevolgd door de camera.
Maar het gekke was. het was helemaal niet vervelend. Een bezoekje aan de plaatselijke tentoonstelling en nog wat kleine zaken, en dat was het voor die keer.

De opnames rond het plaatsen van de septic tanks waren natuurlijk in de roos, omdat de aannemer de waterleiding kapot trok en hulp uitbleef. Water bleek een rode draad in ons verhaal, want het maken van de badkamer en dan met name de problemen rond het doucheputje zijn uitgebreid gefilmd en besproken.

In de zomer van 2016 was de gîte klaar en arriveerden onze eerste gasten. Gelukkig waren zij bereid om mee te doen met de opnames, dus dit heuglijke feit is uitgebreid gefilmd. De burgemeester van onze gemeente was zo vriendelijk om, voorafgaand aan hun komst,  de naam van de gîte te onthullen: le Bouleau (de berk). Dit werd in de uitzending helaas ondertiteld als le Boulot, grappig genoeg wel weer een toepasselijke fout, want dit betekent het werk, de klus.

We namen afscheid van Joost en Joost, hun werk zat er op. De uitzending zou in                   filmopnames Ferme les Arbres
principe in het voorjaar van 2017 zijn. Tot wij op 4 november dit jaar opeens
een telefoontje kregen dat de uitzending 6 dagen later zou zijn! Dat was  wel
even schrikken, want opeens moest er nog veel gedaan worden. Website afmaken, promo opnemen, foto’s inleveren, een stukje schrijven en natuurlijk iedereen inlichten want het stond nergens in de omroepbladen. De dagen werden lang en de nachten kort, maar het is gelukt. Wij hebben toch wel vol spanning gekeken op 10 november, voor ons was alles net zo nieuw als voor iedereen. Maar we waren erg blij met het resultaat en gezien de vele, vele positieve reacties de kijkers van Ik Vertrek ook. Er hebben in totaal 1.957.000 mensen gekeken naar ‘onze’ uitzending. Heb je de uitzending gemist en wil je deze alsnog zien? Op de welkomstpagina van deze website staat een link naar de pagina van Ik Vertrek, waar onze uitzending op staat.

 

2-11-2016   De moestuin

Onze moestuin was dit jaar nog klein, een beginnerstuintje.

Het eerste jaar is om te leren, zegt de franse buurman telkens en ondersteunt ons geregeld met advies, tips en praktische hulp. En hij heeft gelijk, want een moestuin moet je in je vingers krijgen.

Natuurlijk willen we een moestuin zonder bestrijdingsmiddelen en kunstmest. En tot nu toe waren de adviezen van de buurman goud waard. We hebben een aanval van duizenden rupsen van het koolwitje afgeslagen met purin de rhubarbe, een aftreksel van rabarberbladen. En onze mest bestaat uit purin d’orties, een aftreksel van brandnetels.

Dit eerste jaar zijn een aantal planten goed gelukt: aardappels, snijbiet, bietjes, pepertjes, sommige uien, veel tomaten.

En een deel is niet geworden wat we gehoopt hadden. En dan heb ik het over bloemkool, romanesco, witte uien, courgettes, watermeloen en pompoenen.

           moestuin tomaat

Te weinig tijd gehad, te weinig mest gegeven, te weinig onkruid gewied…………

Onze hoop is nog gevestigd op diverse kolen, de spruitjes en de prei, die staan nog te pronken in de moestuin.

Ook de aardperen staan nog, maar misschien moeten die al geoogst worden. Best lastig allemaal.

Maar wat gelukt is smaakt zo lekker, wat een verschil met groenten uit de winkel en wat leuk dat het allemaal uit onze eigen tuin komt. Hoe heerlijk is het om aardappeltjes uit eigen tuin te eten, in de schil gekookt met wat gesmolten zoute boter of gebakken in de schil, want ze zijn immers zonder enig bestrijdingsmiddel! We smullen er van.

Volgend jaar hopen we meer tijd in de moestuin te kunnen steken, het is beslist de moeite waard.

19-9-2016     5 dingen die je misschien nog niet weet van de Creuse:

  1. Guerét is de hoofdstad van de Creuse, Aubusson is de tweede stad
  1. Het departement is genoemd naar de rivier la Creuse, die ontspringt op het plateau de Millevaches, ook wel De Watertoren van Frankrijk genoemd vanwege de vele meertjes en moerassen.
  1. De schoonste lucht van Frankrijk vind je in de Creuse:

  1. De Creuse heeft een oppervlakte van 5500 km2, er wonen ca 121.000 mensen, dat is gemiddeld 22 inwoners per vierkante km. (vergelijk met Nederland 505 inwoners per km2) Van Utrecht naar de Creuse is het nog geen 800 km
  1. Le gâteau creusois is een overheerlijke (koek)specialiteit. Het originele recept, zo gaat het verhaal, komt van een oud document dat is gevonden in een klooster, hier vlakbij, in het plaatsje Crocq. Onderstaand het recept van een grootmoeder:

80g meel

100g gehakte hazelnoten

150g suiker

80g gesmolten boter

4 eiwitten

Klop de eiwitten en bewaar ze. Meng de resterende ingrediënten . Meng dit heel voorzichtig door de geklopte eiwitten, giet het geheel in een ronde taartvorm en bak op 180 graden (gasstand 6) gedurende  20-25 minuten. Eet smakelijk!

27-8-2016    Het dak 

Ja, dan zijn we nu toch eindelijk bij het dak van de schuur aangekomen. Het kon niet langer uitgesteld worden, en we zijn nu ook echt begonnen. Dat we zo’n klus nog nooit eerder gedaan hebben, houdt ons niet tegen om ons er in te verdiepen en de uitdaging aan te gaan. Het is een groot dak, een heel groot dak. Hoogte ruim 6 meter, lengte 24 meter. En dat natuurlijk keer twee, want beide kanten moeten vervangen worden. Het is ook een hoog dak, een heel hoog dak. Althans, dat geldt voor de voorkant, waar we begonnen zijn. De achterkant is een verdieping lager, die bewaren we voor het laatst.
 het schuurdak                        
Dat de panlatten vol spijkergaten zitten en op diverse plaatsen verrot zijn, maakt het niet makkelijker. Vier ladders liggen er maar liefst op het dak, met haken over de grote balken en nog eens extra vastgebonden met touwen. Heel voorzichtig, en voorzien van een veiligheidsuitrusting, beweegt Frans zich over het dak. Pannen loshalen en die via een zelfgefabriceerde glijbaan in de aanhanger laten landen. Die is gevuld met doeken, dozen en kussens, want de pannen maken behoorlijk vaart vanaf grote hoogte.
                              
Marleen staat beneden en stopt de pannen één voor één in een grote boodschappentas om ze vervolgens naar de klaarstaande pallets te brengen. Wel erg simpel en tijdrovend, maar zo lang we nog geen pannenlift hebben doen we het zo.10.000 dakpannen zijn verkocht aan een aardige fransman, die al 10 jaar zijn woning aan het renoveren is, en de tijd en het geduld heeft om de dakpannen wekelijks op te halen. Inmiddels heeft hij er 1500. 
We hopen natuurlijk het dak voor de winter dicht te hebben, maar of dat gaat lukken is altijd de vraag. We weten inmiddels dat er veel tegen kan zitten, dus een datum is onmogelijk te noemen. Ook kunnen we niet werken als er gasten zijn. Logisch natuurlijk, en we zijn blij als ze er zijn. En ondertussen maken we natuurlijk de gîte schoon, werken we nog wat in de moestuin, doen we wat voorbereidende werkzaamheden voor het zwembad en af en toe moet er ook gegeten worden. Nee, we vervelen ons beslist niet en dat is goed!

3-8-2016  Inburgeren

Bijna een jaar na onze emigratie hebben wij onze eerste gîte geopend. Dat klinkt lang en dat is het misschien ook. Toch hebben we in dit afgelopen jaar veel meer gedaan dan alleen een oud huisje omtoveren in een heerlijk, lichte 2-persoons gîte. Natuurlijk hebben we veel, heel veel opgeruimd en schoongemaakt in het huis, op de zolders en in de schuur. Ook op het terrein is veel werk verzet.Zo hebben we honderden kilo’s bitumen opgegraven en opgeruimd, oud hout weggewerkt, een hangar afgebroken en in stukjes gejekkerd, bielzen uit het terrein (laten) opruimen en 15 m3 meter brandhout opgestapeld, om maar eens iets te noemen.
Maar de meeste tijd is gaan zitten in het vinden van onze weg hier in Frankrijk, in de Creuse. Dat is geen kwestie van even opzoeken waar de winkels zitten en even snel integreren in de gemeenschap.Het kost tijd om te leren waar alles is, wat er te koop is, wat er juist anders is dan in Nederland.Er achter komen hoe het met de bevoorrading zit, hoe je hier de materialen vindt en gebruikt, en het wennen aan veel kilometers rijden. Ook het afsluiten van verzekeringen, het invullen van belastingformulieren, internet en telefoon krijgen, de auto importeren, het aanvragen van een ziektekostenverzekering, en het voldoen aan regels en verplichtingen die er zijn maar die niemand je vertelt. Dat is het echte emigreren en dat kost tijd. Nu,  na een jaar kunnen we zeggen dat we daarin aardig geslaagd zijn. Nog niet alles is 100% geregeld, maar het begint er wel aardig op te lijken. Ook hebben we onze weg naar de handigste, goedkoopste, leukste en nuttigste winkels aardig gevonden. En hier in de gemeenschap zijn we meer dan hartelijk ontvangen en proberen wij naast ontvangen ook te geven. Want zo gaat dat hier, je wordt geholpen als dat nodig is en als de tijd daar is geef je terug. En als je dat doet, dan hoor je er echt bij!

18-7-2016    Een beetje terug in de tijd

Frankrijk is een modern en ontwikkeld land. De gezondheidszorg is hier b.v. erg goed geregeld.Toch kom je op het platteland soms dingen tegen waarvan je denkt….hè, dit kan toch niet waar zijn? Het gebruik van internet in de communicatie met instanties is b.v erg beperkt. Af en toe krijg je heus wel eens antwoord op een vraag of kun je iets meedelen via internet. Maar in 9 van de 10 gevallen wordt je gevraagd het betreffende stuk via La Poste op te sturen. Op die manier houdt onze postbode Marie-Noëlle ook werk en dat is belangrijk. Nu raken stukken die verzonden worden met La Poste onderweg of bij de geadresseerde natuurlijk wel eens weg. Dit gebeurt vooral bij onze ziektekostenverzekering en dit  betekent  dus alles kopiëren, zodat je het meerdere keren kunt versturen. Inmiddels wachten wij al 11 maanden op de 2e  Carte Vitale, een soort verzekeringspasje.
De menBekijk de originele afbeeldingeer van de belastingdienst, die altijd bereid is vragen te beantwoorden (niet via de mail, wel op zijn kantoor) heeft een kantoortje dat uit de vorige eeuw lijkt te komen. Er staat natuurlijk een computer,  maar er liggen stapels papieren dossiers op het bureau en tot onze verbazing heeft hij zelfs een stempelmolentje op zijn bureau staan.  Zo’n draaiend rondje op een poot, waar een stuk of acht stempels in hangen. Dat herinner ik mij uit een ver verleden in Nederland.
Ook de aanvraag voor de plaatsing van de septic tank kan alleen via een papieren formulier dat opgestuurd dient te worden via La Poste natuurlijk.  Informatie mag je wel telefonisch inwinnen, maar als het op betalen aankomt, moet je, met de nota, naar het Centre des Finances Publiques in Crocq, alwaar je mag betalen. Contant of per cheque, via  internetbankieren is  dit niet mogelijk.
En tot slot de secretaresse van de mairie in Basville. Ze is erg aardig en behulpzaam, ze wil alles uitzoeken en belt overal achteraan. Maar van documenten of informatie in de computer is geen sprake. Ook hier mappen, schriften en stapels dossiers met opgeplakte briefjes op haar bureau. Bij het aanmelden van onze gîte bij de gemeente, zocht ze in de dossierkast naar een schrift met gastenverblijven in de gemeente. Voorin zat een briefje met de stappen die ze moest ondernemen om een gîte in te schrijven. Deze instructies dateerden uit 2013 en waren niet meer up-to-date. Deze zaken gaan hier nu eenmaal op deze manier, je kunt je er druk over maken, boos worden…. het helpt allemaal niets. Accepteren dat het  zo gaat is het beste. Tenslotte zijn wij geëmigreerd en dienen wij met overgave in te burgeren. En zo is het.

24-6-2016   Een wandeling in het bos achter Ferme les Arbres

 

Het is mooi weer, dus op pad
Loofbomen, dennenbomen, bramen, varens…..je komt van alles tegen onderweg
       wandelen natuur       
De prachtigste kleuren, zo maar op een veld
 wandelen natuur                               

Vergezicht                                                                                  Een prachtige oude beuk

in het bos                                

Vliegend hert in gevecht                                                         Charolais koeien kijken ons nieuwsgierig na

 
 Weer thuis

3-6-2016   Beroemd met een knipoog

Zolang  je nog bezig bent om je bedrijf op te bouwen, is het lastig om alvast reclame te maken. Je kunt je potentiële gast tenslotte nog niet veel laten zien van je bedrijf. Natuurlijk hebben we onze website en onze Facebookpagina ‘Ferme les Arbres’ en staan we op diverse boekingsites vermeld (www.gites.nl , vakantieboekenbijnederlanders.nl en www.natuurhuisje.nl ) Maar hoe meer bekendheid hoe beter natuurlijk.Die kans kregen we toen we weer eens op stap waren met de Lundis Touristiques van de VVV. Dit zijn een soort scholingsdagen voor ondernemers in het toerisme, waar we graag aan meedoen. Die dag werden we gevolgd door  TV Limousin 3. Ze kozen enkele deelnemers uit om te vragen naar hun ervaring met deze uitstapjes. Hoewel dat natuurlijk in het frans moest, greep ik de kans en vertelde hoe leuk en positief deze uitstapjes zijn om de Creuse te leren kennen. De interviewster noteerde naam en bedrijf en nu maar hopen dat het interview ook gebruikt is in de uitzending. Daarnaast kreeg ons bedrijf ook nog eens aandacht op Facebook, omdat Rimke de Groot, online coach bij Nederlandse en Vlaamse ondernemers in het buitenland, onze pagina noemde als voorbeeld van een manier waarop je met foto’s het verhaal van je bedrijf kunt vertellen.Twee leuke voorvallen, waardoor ons bedrijf wat meer bekendheid krijgt en wie weet….een beetje beroemd wordt! 
  

22-5-2016       Moestuin en boomgaard

Ferme les Arbres staat op een terrein van ongeveer 1 ha groot. En het is natuurlijk leuk om daarmee ook iets te doen.

Een huis zonder boomgaard, nee, een frans huis kan niet zonder vinden wij. Dus het eerste dat we deden was een boomgaard maken. We begonnen met drie kleine boompjes (peer, kers en pruim) en keken dagelijks trots naar onze beginnende boomgaard. Maar het was toch wel erg miniatuur allemaal en we kochten er een perzik- en een nectarineboom bij, van een iets groter formaat.

De kleine kers en pruim bleven toch wel heel erg kaal, iets dat ons wel ongerust maakte. Inmiddels besloten we om het vanaf dat moment drastisch aan te pakken en
zes grote fruitbomen (appels, pruimen, kersen)  te kopen. We wilden toch graag een ‘echte’ boomgaard en omdat we niet meer zo ‘piep’ zijn, willen we er ook nog graag de vruchten van plukken. De kleine kers werd opgegraven en er bleken nauwelijks nog wortels aan te zitten. Na het raadplegen van internet leek het alsof dit te wijten was aan òf een mol òf een woelrat. We willen geen bestrijdingsmiddelen gebruiken, dus sloegen we er Oma’s tuintips op na. Een knoflookteen bij elke boom en een ijzeren staaf in de grond met een plastic fles er op moeten de boosdoeners verjagen. Het staat heel apart, maar we hopen dat we zo onze eerste oogst kunnen veiligstellen.

De vorige bewoners hadden een mooi afgesloten stuk voor de moestuin en dat hebben wij daarvoor ook in gebruik genomen. Er stond enorm veel onkruid in, dus beetje bij beetje is Frans dit aan het omspitten. Daarna met het ploegje er doorheen, een zware klus, maar het ziet er dan opeens echt uit als een moestuin. Inmiddels staan er twee soorten aardappelen, rabarber, drie soorten uien, snijbiet, courgette, pompoen en prei. Vandaag zijn we naar de plantenmarkt in Merinchal geweest, een jaarlijks terugkerende happening. Ondanks dat het spoelde van de regen, hebben we er toch nog wat leuke groenten en kruiden op de kop getikt. Morgen wordt onze moestuin aangevuld met bloemkool en chou pomme (vertaald is dat appelkool, maar wat dat in het nederlands is???), komkommer en milde en pittige peper.

Als het volgende stukje is omgeploegd komen er nog sla, boontjes, wortels en witte kool. Op deze manier hopen we heerlijk te kunnen genieten van onze eigen groenten, geteeld zonder bestrijdingsmiddelen, dus puur natuur. Honderden stenen weggehaald en vervolgens is ook met een stukje kruidentuin een begin gemaakt, want met verse kruiden maak je je eigen groenten helemaal af natuurlijk.

 

11-5-2016      Hoe het begon

 Vandaag precies 9 maanden geleden tekenden we het koopcontract voor ons franse huis. Een hele spannende dag, want die dag zouden we voor het eerst alleen rondlopen in het huis en ervaren hoe het zou zijn. Na 2 weken in een gîte te hebben gelogeerd, waren we er echt aan toe om eindelijk naar ons huis te gaan en daar ons eigen plekje te maken. Alleen rondlopen is niet gelukt.
Het team van ‘ik vertrek’ volgde ons die dag en registreerde alles wat gebeurde. Het is wonderlijk hoe snel je vergeet dat je met een microfoon in je broekzak loopt en dat de camera je overal volgt. 
Daarnaast troffen we onze lieve vrienden Natalie en Ed bij  ons huis, die een prachtig spandoek hadden opgehangen met de tekst ‘Welkom thuis’. Dat was ook precies hoe het voelde. Met elkaar zijn we het huis doorgelopen en openden we kasten, oude koffers en keken we wat op zolder was achtergebleven. Wat een heerlijke ontdekkingstocht was dat. Daarna was het tijd voor champagne. Met zijn allen hebben we het glas geheven op dit mooie huis, op onze franse toekomst en op de vervulling van onze dromen hier in Frankrijk.Nu, 9 maanden later, zijn we nog steeds druk bezig in huis en op het terrein. Het is veel werk, heel veel werk en het gaat zeker nog  een tijdje duren voor we alles hebben gedaan wat we wilden toen we het huis kochten. Het is hard werken, maar we vergeten niet om elke dag te genieten van ons mooie huis, het heerlijke plekje en de prachtige Creuse.

12-04-2016 Op ontdekkingstocht in de Creuse.

 Twee weken geleden kwam er post van de Pays Sud Creusois, een soort regionale VVV. Nou krijgen wij als beginnend bedrijf wel vaker brieven in de bus van bedrijven die iets aanprijzen, iets willen verkopen of een vermelding van ons willen. Maar deze brief bevatte een uitnodiging om deel te nemen aan de Lundis Touristiques.Eigenaren van een gastenverblijf, restaurant of vrijetijdsbesteding hebben vaak het eerste contact met de toeristen en zijn daarmee de ambassadeurs van de Creuse. Om onze gasten zoveel mogelijk informatie te kunnen geven, worden de Lundis touristiques georganiseerd: 5 maandagen waarin we met een aantal collega’s met de bus op pad gaan onder leiding van de Pays Sud Creusois.De eerste maandag is al achter de rug.  Met eigen vervoer naar het beginpunt in Saint Hilaire le Chateau, een  mielerie (een honingbedrijf), waar we (staande) met een frans ontbijtje begonnen. Vervolgens een leuk verhaal van de eigenaar en een rondleiding door het bedrijf.  Daar komt nog heel wat bij kijken, voor de honing in de potjes zit. In dit bedrijf werden ook pollen en propolis verzameld en daarvan werden ook behoorlijk wat producten gemaakt.Met de hele groep, zo’n 40 man, de bus in naar Sous-Parsat, naar het huis van de kerstman, en dat in april! Het bleek een piepklein huisje te zijn, dat vol hangt met allerlei uitgezaagde en geverfde figuren, gemaakt door een kunstenares samen met een groep vrijwilligers.
Rond de kerstdagen staat de hele straat vol met verlichte kerstbomen en dit soort kleurige figuren. Dat willen we dan nog eens in november/december gaan bekijken. In hetzelfde dorp hebben we ook nog een bezoek aan de galerie gebracht, waar schilderijen geëxposeerd werden van twee verschillende kunstenaars. Ook leuk was het om nog even een bezoek aan het kerkje te brengen, dat van binnen helemaal beschilderd is in dezelfde trant als de figuren in het huis van de kerstman.De bus weer in en naar het Viaduc ferroviaire de Busseau sur Creuse, de oudste ijzeren spoorbrug van de regio. In het restaurant met uitzicht op deze imposante spoorbrug kregen we een overheerlijke lunch. Maar goed ook, want het was een volle dag met veel indrukken.Het voormalig klooster in Moutier d’Ahun met ongelofelijk prachtig houtsnijwerk was onze volgende stop en heel interessant. De gids van het VVV heeft ons enorm veel verteld, navertellen gaat niet lukken, wel overbrengen dat een bezoekje meer dan de moeite waard is.Het étang du Donzeil was het sluitstuk van de dag. Hier kregen wij voorlichting van de visfederatie. Nu zijn wij als vegetariërs niet zo weg van vissen, maar onze gasten die wel van vissen houden, kunnen we in ieder geval een goeie stek wijzen. Maar daarvan zijn er vele hier in de buurt.In mei staat de volgende ‘Lundi Touristique’ op het programma. Daarbij staat het natuurgebied Parc Naturel Régional de Millevaches op het programma. En dat heeft onze speciale aandacht, want ook Basville ligt in dit natuurgebied.Door het bijwonen van deze Lundis Touristiques hopen wij u, als toekomstige gast, leuke tips uit de eerste hand te kunnen geven.